Krytycy

• Manola Antonioli (ur. 1968). studiowała literaturę włoską i filozofię w Uniwersytecie w Urbino we Włoszech. W 1997 r. w École des hautes études en sciences sociales (EHESS) obroniła rozprawę doktorską pisaną pod kierunkiem Derridy pt. L'écriture de Maurice Blanchot. Fiction et théorie. Antonioli interesuje się myślą Blanchota, Deleuze'a i Guattariego. Od 1999 r. opublikowała szereg rozpraw z zakresu filozofii współczesnej, polityki, estetyki oraz filozofii techniki. Obecnie wykłada w École de Management w Nantes.

• Christophe Bident (ur. 1962). Profesor literatury francuskiej w Uniwersytecie Paris VII/Denis Diderot, autor książki biograficznej Maurice Blanchot, partenaire invisible: essai biographique (1998), w której podejmuje próbę nowego odczytania znaczenia œuvre Blanchota z perspektywy jego życia. Jeden z głównych badaczy twórczości Blanchota we Francji.

• Françoise Collin. Feministka francuska, profesorka filozofii, wykładała najpierw w Brukseli (Institut Supérieur de Formation Sociale et de Communication), następnie w Paryżu (CEPC, Collège International de Philosophie). W pierwszej fazie swojej działalności (lata 60-te) zajmowała się myślą Blanchota. Z tego okresu pochodzi książka Maurice Blanchot et la question de l'écriture. Następnie zwróciła się ku feminizmowi, zakładając w 1973 r. pierwsze francuskojęzyczne pismo feministyczne "Les Cahiers du Grif", które redagowała do 1993 r. W latach 80-tych zajęła się popularyzacją filozofii H. Arendt. Jest autorką dwóch powieści, dwóch zbiorów opowiadań i tomików poetyckich.

• Jacques Derrida (1930-2004). Filozof francuski, twórca metody krytycznej zwanej dekonstrukcją. Derrida i Blanchot poznali się w 1967 r. w związku z wydarzeniami francuskiego maja '68. Znajomość ta okazała się mieć daleko idące konsekwencje dla rozwoju myśli obu filozofów. Derrida zachęcił Blanchota do pogłębionej lektury poezji Mallarmego, zaś Blanchot uświadomił Derridzie znaczenie literatury dla filozofii. Darrida poświęcił Blanchotowi książkę Demeure. Maurice Blanchot (1994). A po śmierci Blanchota w lutym 2003 r. wygłosił mowę pożegnalną na jego pogrzebie.

• Hans-Jost Frey (ur. 1933). Szwajcarski komparatysta, profesor literatury w Universität Zürich oraz w uczelniach amerykańskich. Spadkobierca i kontynuator tradycji myśli literaturoznawczej E. Steigera. Laureat nagrody Choice Outstanding Academic Book Award z 1996 r. za książkę Studies in Poetic Discourse. Mallarmé, Baudelaire, Rimbaud, Hölderlin. Autor pracy Maurice Blanchot. Das Ende Der Sprache Schreiben (2007).

• Leslie Hill. Profesor literatury francuskiej w University of Warwick (Coventry, West Midlands). Autor kilkunastu książek, pisał m. in. o Flaubercie, Rousselu, Prouście, Barthesie, Becketcie, Levinasie, Duras, Bataille'u, Klossowskim i Derridzie. Leslie Hill jest autorem dwóch prac o Blanchocie i autorach mu bliskich: Blanchot: Extreme Contemporary (1997) i Bataille, Klossowski, Blanchot: Writing at the Limit (2001).

• Michael Holland. Romanista angielski, adiunkt w St. Hugh's College (University of Oxford). Propagator myśli Blanchota i jego wydawca w Wielkiej Brytanii (The Blanchot Reader, 1995). Holland zajmuje się literaturą francuską od Baudelaire'a po Ionesco, historią polityczną Francji po 1870 r. i francuskim teatrem awangardowym (A. Jarry).

• Éric Hoppenot. Profesor literatury na Uniwersytecie Paris IV/Sorbonne. Autor czterech książek o twórczości Blanchota. W ostatniej z nich (Levinas - Blanchot, penser la différence, 2008), zalicza Blanchota do tego samego pokolenia francuskich filozofów do którego należeli również Gilles Deleuze, Michel Foucault czy Jacques Derrida i analizuje ich twórczość pod kątem motywów ciała, etyki, przyjaźni, judaizmu, języka filozoficznego i literackiego.

• Lars Iyer. Filozof brytyjski, adiunkt w University of Newcastle-upon-Tyne, autor dwóch książek o myśli Maurice'a Blanchota: Blanchot's Vigilance: Literature, Phenomenology and the Ethical, (2005) oraz Blanchot's Communism: Art, Philosophy and the Political (2004).

• Roger Laporte (1925-2001). Pisarz i poeta francuski. Autor kilku tekstów o twórczości Blanchota. W jego własnej twórczości prozatorskiej, sytuującej się na pograniczu literatury i filozofii, występują tematy i motywy spotykane również w pisarstwie Blanchota: eksploracja związku życia ze sztuką, zagadnienie lektury, motyw Orfeusza. Punktami odniesienia jego myśli były idee takich myślicieli jak Heidegger, Levinas, Derrida czy właśnie Blanchot. Temat związku myśli Laporte'a z myślą Blanchota porusza pionierskie pod tym względem studium szkockiego romanisty Iana Maclachlana (University of Aberdeen) pt. Roger Laporte. The Orphic Text (Oxford 2000).

• Henri Meschonnic (1932-2009). Poeta, tłumacz, krytyk literacki, językoznawca, eseista i publicysta francuski. Przez wiele lat wykładał na Université Paris VIII. Stworzył koncepcję historycznej antropologii języka. Teksty Blanchota czytał pod kątem ich relacji względem języka (Maurice Blanchot ou l’écriture hors langage).

• Ginette Michaud. Profesorka literatury francuskiej w Université de Montréal (Kanada). Jej zainteresowania naukowe obejmują twórczość pisarzy z Québecu, takich jak Jacques Ferron, Jacques Poulin, Gilbert Langevin, Gabrielle Roy, Georges-André Vachon, psychoanalizę, teorię przekładu, zagadnienia autobiografii, filozofię Derridy. Michaud pisała o związkach pisarstwa Blanchota i Derridy: Tenir au secret (Derrida, Blanchot) i Résistances du récit (Kofman, Blanchot, Derrida).

• Gerhard Poppenberg. Romanista niemiecki, profesor literatury hiszpańskiej w Heidelbergu. Jego zainteresowania naukowe - poświadczone licznymi pracami - obejmują twórczość Luisa de Góngory, Calderóna de la Barca, José Lezama Limy, Juana Carlosa Onettiego, Juana Beneta, a z literatury francuskiej Mallarmégo i Blanchota, którego jest czołowym tłumaczem w Niemczech. Autor książki Ins Ungebundene. Über Literatur nach Blanchot, (1993).

• Daniel Wilhem. Francuski teoretyk literatury. Studiował semiologię i antropologię w paryskiej École des hautes études en sciences sociales (EHESS). W 1974 r. obronił rozprawę doktorską napisaną pod kierunkiem R. Barthesa o utworach powieściowych Blanchota i Klossowskiego (Maurice Blanchot, la voix narrative). W latach 1980-2000 kierował czasopismem "Furor" i należącą do niego serią wydawniczą. Współpracownik licznych pism ("Critique", "Strumenti critici", "Art and Text", "Le Nouveau recueil", "Café", "Le Bloc-Notes de la psychanalyse", "Lignes"). Autor kilku książek literaturoznawczych. W ostatnich latach ponownie zajął się twórczoścą Blanchota: Intrigues littéraires (2005). Daniel Wilhelm zasiada - obok Deguy, Nancy, Lacoue-Labarthe - w radzie naukowej wydawnictwa Gallimard, odpowiedzialnej za przygotowanie Dzieł wszystkich Blanchota w ramach serii «La Pléiade».

• Marlène Zarader (ur. 1949). Francuska profesorka filozofii w l'Université Paul Valéry w Montpellier, specjalizująca się w problematyce hermeneutyki i fenomenologii niemieckiej (Hegel, Husserl, Heidegger) oraz francuskiej (Sartre, Ricooeur, Lévinas, Arendt). Zajmowała się związkami Blanchota z XX-wieczną myślą fenomenologiczną L'être et le neutre, à partir de Maurice Blanchot (2000).